Τα Ειδικά Χωροταξικά Πλαίσια (ΕΧΠ) που εισήγαγε το έτος 1999 ο νομοθέτης ως ένα από τα βασικότερα εργαλεία χωρικού σχεδιασμού σε εθνικό επίπεδο, τα οποία αφορούν μεταξύ άλλων, στη χωρική διάρθρωση των παραγωγικών τομέων και κλάδων της ελληνικής οικονομίας, αποτελoύν το αντικείμενο της δημοσιευόμενης μελέτης του συγγραφέα. Αυτή η μελέτη έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό κυρίως στη νομική αλλά και στην εν γένει χωροταξική βιβλιογραφία, ιδίως εάν ληφθεί υπόψη ότι τα μελετώμενα ΕΧΠ, ήτοι αυτά της Βιομηχανίας, του Τουρισμού, της Υδατοκαλλιέργειας και των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας μετρούν μια δεκαετία και πλέον ζωής και εφαρμογής. Η μονογραφικού χαρακτήρα αυτή μελέτη εξετάζει αρχικά την παραγωγική δραστηριότητα της βιομηχανίας, ακολουθεί στη συνέχεια η μεταφορικά αποκαλούμενη «βαριά βιομηχανία» της τουριστικής δραστηριότητας για να ακολουθήσει, τέλος, η εξέταση των τομέων των υδατοκαλλιεργειών και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ο συγγραφέας, λόγω και της νομικής ιδιότητάς του, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάλυση της φυσιογνωμίας και της ρυθμιστικής εμβέλειας των διατάξεων των ΕΧΠ, λαμβάνοντας υπόψη ότι περιέχουν κανόνες διαβαθμισμένης κανονιστικής πυκνότητας.
