Εκτός από λεοντόκαρδος και πονόψυχος που είμαι,
ήθελα να ήμουν ένα θεόρατο, αγέρωχο
και βαθύσκιωτο δέντρο.
Να ξαποστάσουν στο διάβα τους οι κουρασμένοι,
οι πονεμένοι και οι αδικημένοι της ζωής.
Να τους ξεκουράζει ο ίσκιος μου και η δροσιά μου,
να τους επουλώνει πόνους και πληγές.
Ηθελα να ήμουν και φάρος λαμπρός στον ουρανό.
Να αντλώ λιακάδα και λάμψη από τον ήλιο,
ζεστασιά να σκορπίζω στις ανθρώπινες καρδιές,
τον δρόμο τους νυχθημερόν να φωτίζω!
Κυριακή Βασίλαινα (Εξώφυλλο/εικαστικό)
