Η ιστορική μνήμη των λαών είναι παρακαταθήκη. Οι κοινωνίες ως οντότητες καθορίζονταν πάντοτε από ένα σύνολο πρακτικών και από ένα σύστημα θεμελίωσης της πραγματικότητας με ρίζες στο παρελθόν τους. Ιδιαίτερα όταν η ιστορία βυθίζεται στα βάθη των αιώνων και γίνεται ένα με τους μύθους των προϊστορικών χρόνων, αυτή η παρακαταθήκη γίνεται βαριά κληρονομιά. Η πεποίθησή μας, ότι η ιστορία οφείλει να είναι ένας αδιάκοπος διάλογος ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, μας οδήγησε στην παρούσα συγγραφή. Στο αφήγημα με τίτλο «Ένας περίπατος στους αιώνες με θέα την Ακρόπολη» μας απασχόλησε η ιστορική επιτομή της εξέλιξης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, με επίκεντρο τους αποκαλούμενους Κλασικούς Χρόνους. Οι Κλασικοί Χρόνοι (490 – 320 π.Χ.) χαρακτηρίστηκαν από τη μεγάλη ανάπτυξη της Φιλοσοφίας, των Τεχνών, των Επιστημών, των Μεγάλων Έργων και δίκαια χαρακτηρίστηκαν ως Χρυσή Εποχή. Αυτό δε σημαίνει ότι οι χρόνοι αυτοί ήταν απαλλαγμένοι από σκληρές πολεμικές διενέξεις, από πολιτικές αβελτηρίες, από κοινωνικές διακρίσεις και ταξικές διαφορές.