Στο παρόν έργο εξετάζεται συστηματικά το πλαίσιο προστασίας και διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς από τη σκοπιά του Αστικού Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου. Η διεπιστημονική προσέγγιση του εξεταζόμενου ζητήματος είναι προσφυής, διότι η αποτελεσματικότητα της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς προϋποθέτει διακρατική συνεργασία, ρυθμιστικά πλαίσια και δικαιοδοτικά όργανα που υπερβαίνουν τα όρια μεμονωμένων κρατών. Το έργο αποτελείται από τρία κεφάλαια, σε λογική και χρονική ακολουθία. Για τον λόγο αυτό, προηγούνται τα ζητήματα προστασίας των μνημείων· έπονται τα αφορώντα τη διακίνησή τους, με έμφαση στο διεθνές συμβατικό και εθιμικό πλαίσιο που διέπει τη διακίνηση, αλλά και τις διεπόμενες από διαφορετικούς κανόνες προστασίας μορφές διακίνησης. Λογικά και χρονικά τελευταίο αναπτύσσεται το ζήτημα του επαναπατρισμού, της επιστροφής, δηλαδή, των μνημείων στον τόπο προέλευσης και καταγωγής τους, και ιδίως μνημείων που έχουν αποτελέσει αντικείμενο παράνομης διακίνησης, με επακόλουθο την αποκατάσταση της διαδραστικής τους σχέσης με τους λαούς που τα δημιούργησαν. Η παρούσα μελέτη, εκτός από το μεγάλο θεωρητικό ενδιαφέρον της, παρουσιάζει, επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον και από πρακτική σκοπιά, καθόσον σε αυτήν παρουσιάζονται με συστηματικό τρόπο τα επάλληλα νομοθετικά πλαίσια, τα οποία μπορεί να επικαλεστεί το κράτος προέλευσης, ώστε να αξιώσει τον επαναπατρισμό του μνημείου.