Αχιλλέας Κυριακίδης (Μεταφραστής)

Ο Αχιλλέας Κυριακίδης γεννήθηκε στο Κάιρο το 1946. Είναι συγγραφέας, μεταφραστής (κυκλοφορούν πάνω από εκατόν τριάντα μεταφράσεις του έργων συγγραφέων όπως ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Ζορζ Περέκ, ο Ρεμόν Κενό, ο Λουίς Σεπούλβεδα, ο Ζαν Εσνόζ, ο Χούλιο Κορτάσαρ, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο Αλφρέντ Ζαρί, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, ο Κάρλο Φραμπέτι κ.ά.), σεναριογράφος (τρία σενάριά του γυρίστηκαν σε ισάριθμες κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους) και σκηνοθέτης (κυκλοφορούν δεκατρείς ταινίες μικρού μήκους σε δικά του σενάρια). Κατέχει επίσης τη θέση του Επίτιμου Διδάκτορα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Μετάφρασης και Διερμηνείας), καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (Σχολή Γαλλικής Φιλολογίας, Τμήμα Λογοτεχνικής Μετάφρασης). Επιπλέον, είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Το 2004 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων Τεχνητές αναπνοές, το 2006 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για τη μετάφραση των πεζογραφικών Απάντων του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, το 2007 με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για τη μετάφραση του Μεγάρου Γιακουμπιάν του Αλάα αλ-Ασουάνι, το 2009 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Γαλλόφωνης Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Στο cafe της χαμένης νιότης του Πατρίκ Μοντιανό, το 2015 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανόφωνης Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες και το 2019 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ.

Κυκλοφορούν τα βιβλία του: Η συνέχεια επί της οθόνης (Ύψιλον, 1984), Ψευδομαρτυρίες (Ύψιλον, 1998), Μικρή περιοχή (Πόλις, 2007), 360 (Εκδόσεις Πατάκη, 2013), Μουσική και άλλα πεζά [Εκδόσεις Πατάκη, 2014 – συγκεντρωτική έκδοση των βιβλίων Διαφάνεια (Δωδώνη, 1973), Στοιχεία ταυτότητος (Δωδώνη, 1977), Ο πληθυντικός μονόλογος (Ύψιλον, 1985), Διεστραμμένες ιστορίες (Ύψιλον, 1988) και Μουσική (Ύψιλον, 1995)], Σημειώσεις για μια ιδιωτική θεωρία της λογοτεχνίας (Κίχλη, 2015), Τεχνητές αναπνοές και άλλα πεζά της πόλεως [Εκδόσεις Πατάκη, 2016 – συγκεντρωτική έκδοση των βιβλίων Τεχνητές αναπνοές (Πόλις, 2003), Ο καθρέφτης του τυφλού (Πόλις, 2005) και Κωμωδία (Πόλις, 2010)], Σώμα (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), Το Μουσείο των τύψεων και άλλα διηγήματα (Εκδόσεις Πατάκη, 2018), Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και η αγωνία της μετάφρασης (Εκδόσεις Πατάκη, 2019), Φωτεινό σκοτάδι – Κείμενα για τον κινηματογράφο (Εκδόσεις Πατάκη, 2020).

Ilarie Voronca (Συγγραφέας)

Ο Ilarie Voronca (1903-1946), κατά κόσμον Eduard Marcus, γεννήθηκε στη Βράιλα της Ρουμανίας και πέθανε στο Παρίσι. Προερχόμενος από μια μη θρησκευόμενη εβραϊκή οικογένεια, σπούδασε φιλολογία και λογοτεχνία, και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στον λογοτεχνικό κύκλο του Βουκουρεστίου υπό την καθοδήγηση του Eugen Lovinescu. Το 1922 δημοσίευσε τα πρώτα του κείμενα στο πλαίσιο του κινήματος Sburătorul, με ποιήματα συμβολιστικού χαρακτήρα και σκοτεινό, δραματικό τόνο. Το 1923 εξέδωσε στη Βουκουρέστι το πρώτο του βιβλίο, Restriști, εικονογραφημένο από τον Victor Brauner, και την επόμενη χρονιά δημιούργησε μαζί του το περιοδικό 75 HP, που αποτέλεσε ορόσημο της ρουμανικής avant-garde. Ανέπτυξαν τη Pictopoésie, όπου η σύνθεση των λέξεων συνεργάζεται με τη γραφιστική και το ρυθμό, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη για το ποιητικό κείμενο ως οπτική και ακουστική εμπειρία. Η περίοδος αυτή καθιέρωσε τον Voronca ως σημαντική μορφή του κονστρουκτιβισμού και της ρουμανικής πρωτοπορίας. Το 1933 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τη σύζυγό του, Colomba, αναζητώντας ένα ευρύτερο δημιουργικό και λογοτεχνικό περιβάλλον. Εκεί έγραψε το La confession d’une âme fausse, το έργο που διερευνά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής. Γράφτηκε στα γαλλικά, γιατί ο Voronca ήθελε να ενταχθεί στον γαλλικό λογοτεχνικό χώρο και ν’ απευθυνθεί σ’ ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό κοινό. Το βιβλίο γνώρισε θερμή υποδοχή στη Γαλλία, κυρίως ανάμεσα στους αναγνώστες και τους κριτικούς που παρακολουθούσαν τη νεωτερικότητα στην ποίηση και την πρόζα. Εκτιμήθηκε για το βάθος της ψυχολογικής του παρατήρησης και για την αισθητική του μορφή, την πυκνότητα και την ένταση του γλωσσικού του ύφους. Σήμερα, το La confession d’une âme fausse θεωρείται σημείο αναφοράς για την κατανόηση της ποίησης και της πρόζας του Voronca. Αναδεικνύει τον συγγραφέα ως έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής avant-garde του 20ού αιώνα, συνδυάζοντας λυρικό βάθος, ψυχολογική αλήθεια και πρωτοποριακή γραφή. (Πηγή: "Εκδόσεις Ποταμός", 2026)
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα