Στόχος της παρούσας πραγματείας είναι η συστηματική χαρτογράφηση της νομοθεσίας και της νομολογίας που συγκρότησαν, σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, το πλαίσιο προστασίας της νομής των δημόσιων κτημάτων, προκειμένου να καταδειχθούν τόσο τα θετικά ερείσματα όσο και οι εγγενείς αδυναμίες του. Η μελέτη φιλοδοξεί να φωτίσει μία αθέατη, συχνά παραμελημένη, πτυχή της έννομης προστασίας: ότι η νομή, ακόμη και όταν αφορά δημόσια κτήματα, δεν αποτελεί έναν δευτερεύοντα μηχανισμό, αλλά το σημείο όπου συμπυκνώνεται η ένταση ανάμεσα στη δημοσιονομική κυριαρχία του κράτους και στην ασφάλεια δικαίου του ιδιώτη. Εδώ έγκειται και η συμβολή της πραγματείας· στην ανάδειξη της νομής, όχι απλώς ως προπλάσματος κυριότητας, αλλά ως αυτόνομου αντικειμένου ένδικης προστασίας, με ειδική έμφαση στη δικονομική της διάσταση. Στην κατεύθυνση αυτή, η ένδικη προστασία της νομής αποκαλύπτεται ως κρίσιμη δικαιοκρατική εγγύηση: διασφαλίζει όχι μόνον την τήρηση της δημόσιας τάξης απέναντι σε κάθε αυθαίρετη μεταβολή, αλλά και την οριοθέτηση των ίδιων των εννόμων σχέσεων Δημοσίου και ιδιωτών. Η δικονομική της διάσταση, συχνά υποβαθμισμένη στη θεωρία, καθίσταται τοιουτοτρόπως το ερμηνευτικό κλειδί για την κατανόηση και τη συστηματική προστασία της δημόσιας περιουσίας στην ελληνική έννομη τάξη, με την ενεργοποίηση του συνόλου των ενδίκων βοηθημάτων της πολιτικής και της διοικητικής δίκης.