΄Ενα από τα σπουδαιότερα ζεύγη Τιτάνων, βασικά στο Ελληνικό θρησκευτικό σύστημα, ήταν ο Υπερίων και η Θεία, δυνάμεςι ηλιακού χαρακτήρα και με ρόλο ανάλογο μέσα στη Δημιουργία. Καρπός του έρωτά τους ήταν ο Σωτήρ ΄Ηλιος, η Αστράρχης Σελήνη και η Χρυσόθρονος Ηώς, που ήρθαν για να αναλάβουν αυτοί έργο συγκεκριμένο και καθορισμένο για την ύπαρξη και διατήρηση του ηλιακού μας συστήματος. Και οι τρεις θεότητες ήταν πολυαγαπημένες από τους προγόνους μας, και πολλοί βασιλιάδες, γενάρχες και ήρωες της Μυθολογίας - Ιστορίας μας κατάγονται από αυτές. Το ερωτικό τους σμίξιμο με θνητούς, δείχνει ακριβώς το μπόλιασμα των γήινων στοιχείων με τα θεϊκά και την κοινή μοίρα και ζωή που έχουν. Η αντίληψη όμως των αρχαίων Ελλήνων για τις θεότητες αυτές ήταν εντελώς διαφορετική από τη δική μας, διότι δεν έβλεπαν μόνο τα εξωτερικά φαινόμενα. Για αυτούς ο ΄Ηλιος ήταν η καρδιά που διέχεε θερμότητα και φως και έδινε τη ζωή. Η Σελήνη ήταν σταθμός επιβιβάσεως και αποβιβάσεως ψυχών, από και προς τη Γη, και την κατοικούσαν όντα ανώτερα, όπως ο Πυθαγόρας. Εκεί τοποθετούσαν και τα Ηλύσια πεδία. Η δε Ηώς ήταν η καλή θεά που έκανε όλες τις προετοιμασίες για να ξυπνήσει γλυκά γλυκά η Γη και να δεχθεί τις καυτές ακτίνες του Ηλίου. Στο βιβλίο αυτό θα αναπτυχθεί η ζωή και το έργο των τριών αυτών θεοτήτων και θα δούμε ότι οι μύθοι των αρχαίων Ελλήνων ήταν μια συνεχής διδασκαλία που απευθυνόταν σε όλα τα ώτα, οποιοδήποτε επίπεδο ακοής και κατανόησης κι αν είχαν. Για αυτό αξίζει να τις γνωρίσουμε