Το τραύμα θεωρείται βασικό πολιτικοπολιτισμικό φαινόμενο της εποχής μας, που προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Η ressentiment (που μεταξύ άλλων παραπέμπει, χωρίς να εξαντλείται, στις σημασίες της πικρίας, του φθόνου, της δυσφορίας, της αγανάκτησης και της εχθρότητας) είναι ένα συνοδό ατομικό και συλλογικό πολιτικό συναίσθημα, που συνδέεται με ανασφάλειες και ηθικά πλήγματα. Αμφότερα αποτελούν θεμελιώδεις εμπειρίες της ύστερης νεωτερικότητας. Tο βιβλίο εξετάζει τα δύο αυτά κεντρικά θέματα, υπό το θεωρητικό πρίσμα ενός ήπιου κοινωνικού κονστρουξιονισμού, στο πλαίσιο της πολιτικής κοινωνιολογίας της συγκίνησης (ή των συναισθημάτων): ενός διακριτού υποπεδίου έρευνας ισοδιάστατου με την πολιτική κοινωνιολογία αυτή καθαυτή, στην οποία προσθέτει τη θυμική οπτική, χωρίς ωστόσο να περιορίζει το πολιτικό φαινόμενο στη συναισθηματικότητα. Η αξία του αποκαλύπτεται στην ανάλυση των εμφύλιων πολέμων, των πολιτισμικών τραυμάτων, της πολιτικής του οίκτου και της συγχώρεσης, της οδύνης των μακρινών άλλων στα μέσα ενημέρωσης, του λαϊκισμού και των εθνικών ταυτοτήτων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η αντιπολιτική, η ασφαλειοποίηση των μεταναστευτικών πολιτικών, η τρομοκρατία, ο ανταγωνιστικός αυταρχισμός, ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός και ο τραμπισμός καθιστούν την πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης απαραίτητη για την κατανόηση της προοπτικής της δημοκρατίας και του ρεπουμπλικανισμού στον εικοστό πρώτο αιώνα.