Στο βιβλίο αυτό υποστηρίζεται η άποψη ότι οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα ικανοποιούσαν με την τραγωδία μια βασική τους ανάγκη. (. . .) Καταρχήν πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την από κοσμοϊστορική άποψη εντελώς ασυνήθιστη θέση, τις επιτυχίες, αλλά, κυρίως, τις υποχρεώσεις της Αθήνας του 5ου αιώνα στις γιγαντιαίες διαστάσεις που αυτές είχαν προσλάβει· έπειτα να αντιληφθούμε ότι αυτό το εξαιρετικό πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι πρέπει να αντικατοπτρίζει ένα σημαντικό κομμάτι από την ιστορία των νοοτροπιών· τέλος πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η εξέλιξη της Αθήνας από άσημη επαρχία σε μεγάλη δύναμη μετά τους περσικούς πολέμους συντελέστηκε ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα θα λέγαμε, και ότι η Αθήνα την εγκαινίασε με περίπου δημοκρατικό καθεστώς, ενώ πολύ σύντομα, χάρη σε μια μεταρρύθμιση, εγκαθίδρυσε τη ριζοσπαστική δημοκρατία.(. . .) Η πόλη, ορθολογικά και με δημόσιο διάλογο, έπρεπε να λύσει ένα άπειρο πλήθος προβλημάτων, τα οποία αλλού, π.χ. στη Ρώμη, ήταν αδύνατο να γίνουν αντιληπτά, γιατί οι μεγάλες δυνάμεις κατά κανόνα αναλαμβάνουν σταδιακά το ρόλο τους, διαμορφώνουν δηλαδή βαθμιαία εκείνους τους κανόνες, τις αρχές αλλά και τους τρόπους συμπεριφοράς, τις αντιλήψεις και τις ιδέες που τους χρειάζονται. (. . .) Έπρεπε να διασφαλίσουν την ενότητα της κοινότητάς τους (. . .) όσο καλύτερα μπορούσαν. Αυτό το πέτυχαν εν μέρει χάρη στην παιδεία τους που αποσκοπούσε στον αμοιβαίο σεβασμό και τη δικαιοσύνη, με διαρκώς νέες προτροπές, με σταθερές και χαρακτηριστικές νοητικές και διανοητικές πεποιθήσεις, π.χ. την πίστη στη συμμόρφωση προς τους νόμους και το μέτρο.(. . .) Σε όλα αυτά επενεργούσε μια συγκεκριμένη παράδοση πολιτικής σκέψης, η οποία επηρέαζε το σύνολο της πόλης. Σε αυτά τα ευρύτερα συμφραζόμενα θα τοποθετούσα τους τραγικούς ποιητές. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]