Διαθέσιμο κατόπιν παραγγελίας
Αποστέλλεται την ίδια ή την επόμενη εργάσιμη
ISBN:
9789600507737
Κατηγορίες:
Έτος κυκλοφορίας
Εκδότης
«Η Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι» τυπώθηκε για πρώτη φορά στη Βραΐλα της Ρουμανίας το 1870. Δεν είναι γνωστό ποιος την έγραψε. Πρόκειται, πάντως, για λογοτέχνη με πολύ ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση και με ασυνήθιστες πεζογραφικές ικανότητες. Το έργο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, αλλά η προσοχή του αφηγητή είναι όλη στραμμένη προς τα έξω, στο περιβάλλον του στρατού, στη ύπαιθρο, όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει με το απόσπασμα του να καταδιώξει τους ληστές, στην Αθήνα, όπου συμπληρώνει τη στρατιωτική του εμπειρία σαν μεταφραστής του υπουργείου. Η παραστατικότητα με την οποία αποδίδει τα επεισόδια και φωτογραφίζει τα πρόσωπα, η απροκατάληπτη ελευθερία με την οποία δείχνει τα τρωτά της Ελλάδας και τα εμπόδια για την προκοπή της, μας κάνουν να απορούμε πως ένας σημαντικός συγγραφέας σαν αυτόν έμεινε στην αφάνεια για τόσα χρόνια και μονάχα πρόσφατα άρχισε να κερδίζει τη θέση που του ανήκει ανάμεσα στους σημαντικότερους πεζογράφους του περασμένου αιώνα.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Ο Mario Vitti γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία μόλις τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Εκεί σπούδασε και σταδιοδρόμησε ως καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας. Για τη συμβολή του στις νεοελληνικές σπουδές τιμήθηκε με τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα από τα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Παρισιού και της Λευκωσίας. Ολοκλήρωσε την ακαδημαϊκή διδασκαλία στη μεσαιωνική πόλη Βιτέρμπο, στα βόρεια περίχωρα της Ρώμης, όπου τελικά περνά τον περισσότερο χρόνο απασχολούμενος, όπως λέει, με τα αγαθά της γης και των γραμμάτων.
Ο Mario Vitti ανακάλυψε και αξιοποίησε λανθάνοντα έργα όπως το δράμα του Μοντσελέζε "Ευγένα" (1965) ή πολύτιμα κειμήλια του Κάλβου (δύο τόμοι 1960 και 1963)· κατεύθυνε την προσοχή σε παραγνωρισμένα αριστουργήματα επανεκδίδοντας τη "Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι" (1977) και το "Έρωτος αποτελέσματα" (1993)· ανάλυσε έργα αποφασιστικής σημασίας για την πορεία της λογοτεχνίας, ιδιαίτερα της ηθογραφίας ("Ιδεολογική λειτουργία της ελληνικής ηθογραφίας", 1974) και του μοντερνισμού ("Η Γενιά του Τριάντα: ιδεολογία και μορφή", 1977).
