Ο Μομό είναι δέκα χρονών, ή κάπου τόσο, κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, δυστυχώς. Ζει στο σπίτι της Μαντάμ Ροζά, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ, στην Μπελβίλ του Παρισιού. Η Μαντάμ Ροζά είναι μια εβδομηντάχρονη, υπέρβαρη, Εβραία πρώην πόρνη, που διατηρεί στο διαμέρισμά της κάτι σαν οικοτροφείο για παιδιά που οι πόρνες μητέρες τους λείπουν για δουλειές. Στην ίδια πολυκατοικία ζει κι η Μαντάμ Λολά, τραβεστί, πρώην πρωταθλητής του μποξ στη Σενεγάλη. Και ο κύριος Χαμίλ, έμπορος χαλιών, που είναι πάντα χαμογελάστος, κι ας λέει πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Και ο κύριος Ουαλούμπα, που ήρθε από το Καμερούν στο Παρίσι για να το σκουπίσει, αλλά έχει κι άδεια πυροφάγου και ξερνάει φωτιές από το στόμα. Όταν έμαθε πως η Μαντάμ Ροζά τον είχε σπίτι της επειδή κάθε μήνα εισέπραττε ένα έμβασμα κι όχι επειδή τον αγαπούσε, ο Μομό στεναχωρήθηκε. Αλλά έκανε λάθος, η Μαντάμ Ροζά τον αγαπούσε πάρα πολύ.
Ο Αχιλλέας Κυριακίδης γεννήθηκε στο Κάιρο το 1946. Είναι συγγραφέας, μεταφραστής (κυκλοφορούν πάνω από εκατόν τριάντα μεταφράσεις του έργων συγγραφέων όπως ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Ζορζ Περέκ, ο Ρεμόν Κενό, ο Λουίς Σεπούλβεδα, ο Ζαν Εσνόζ, ο Χούλιο Κορτάσαρ, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο Αλφρέντ Ζαρί, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, ο Κάρλο Φραμπέτι κ.ά.), σεναριογράφος (τρία σενάριά του γυρίστηκαν σε ισάριθμες κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους) και σκηνοθέτης (κυκλοφορούν δεκατρείς ταινίες μικρού μήκους σε δικά του σενάρια). Κατέχει επίσης τη θέση του Επίτιμου Διδάκτορα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Μετάφρασης και Διερμηνείας), καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (Σχολή Γαλλικής Φιλολογίας, Τμήμα Λογοτεχνικής Μετάφρασης). Επιπλέον, είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Το 2004 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων Τεχνητές αναπνοές, το 2006 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για τη μετάφραση των πεζογραφικών Απάντων του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, το 2007 με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για τη μετάφραση του Μεγάρου Γιακουμπιάν του Αλάα αλ-Ασουάνι, το 2009 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Γαλλόφωνης Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Στο cafe της χαμένης νιότης του Πατρίκ Μοντιανό, το 2015 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανόφωνης Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες και το 2019 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για τη μετάφραση του μυθιστορήματος Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ. Κυκλοφορούν τα βιβλία του: Η συνέχεια επί της οθόνης (Ύψιλον, 1984), Ψευδομαρτυρίες (Ύψιλον, 1998), Μικρή περιοχή (Πόλις, 2007), 360 (Εκδόσεις Πατάκη, 2013), Μουσική και άλλα πεζά [Εκδόσεις Πατάκη, 2014 – συγκεντρωτική έκδοση των βιβλίων Διαφάνεια (Δωδώνη, 1973), Στοιχεία ταυτότητος (Δωδώνη, 1977), Ο πληθυντικός μονόλογος (Ύψιλον, 1985), Διεστραμμένες ιστορίες (Ύψιλον, 1988) και Μουσική (Ύψιλον, 1995)], Σημειώσεις για μια ιδιωτική θεωρία της λογοτεχνίας (Κίχλη, 2015), Τεχνητές αναπνοές και άλλα πεζά της πόλεως [Εκδόσεις Πατάκη, 2016 – συγκεντρωτική έκδοση των βιβλίων Τεχνητές αναπνοές (Πόλις, 2003), Ο καθρέφτης του τυφλού (Πόλις, 2005) και Κωμωδία (Πόλις, 2010)], Σώμα (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), Το Μουσείο των τύψεων και άλλα διηγήματα (Εκδόσεις Πατάκη, 2018), Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και η αγωνία της μετάφρασης (Εκδόσεις Πατάκη, 2019), Φωτεινό σκοτάδι – Κείμενα για τον κινηματογράφο (Εκδόσεις Πατάκη, 2020).
Ο Romain Gary, ψευδώνυμο του Romain Kacew, γεννήθηκε στη Βίλνα το 1914. Μεγάλωσε με την μητέρα του, η οποία του εμφύσησε μεγάλες ελπίδες για τη ζωή, τις οποίες θα διηγηθεί στο βιβλίο "Η υπόσχεση της αυγής". Φτωχός, "κοζάκος, λίγο τάταρος διασταυρωμένος με Ιουδαίο", φτάνει στη Γαλλία σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και εγκαθίσταται με τη μητέρα του στη Νίκαια. Μετά το τέλος των σπουδών του στη νομική, υπηρετεί στην αεροπορία. Το 1940 συναντά τον στρατηγό Ντε Γκωλ. Η "Ευρωπαϊκή θητεία" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και εξεδόθη με επιτυχία το 1945 αναδεικνύοντας έναν σπουδαίο συγγραφέα-αφηγητή με στυλ αυστηρό και ποιητικό. Την ίδια χρονιά, διορίζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας. Λόγω του επαγγέλματός του διαμένει στη Σόφια, στη Λα Παζ, στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες. Το 1948, δημοσιεύει το "Le grand vestiaire" και το 1956 του απονέμεται το βραβείο Goncourt για το "Les racines du ciel". Ενώ ήταν πρόξενος στο Λος Άντζελες, παντρεύεται την ηθοποιό Jean Seberg, γράφει σενάρια και σκηνοθετεί δύο ταινίες. Εγκαταλείπει τη διπλωματία το 1961 και γράφει το "Les oiseaux vont mourir au Perou (Gloire a nos illustres pionniers)" και ένα χιουμοριστικό μυθιστόρημα, το "Lady L.", προτού εμφανιστεί με τα διηγήματα: "La comedie americaine" και "Frere Ocean". Μέσα από τα μυθιστορήματά του "Au-dela de cette limite votre ticket n΄ est plus valable" (Πέρα από το σημείο αυτό το εισιτήριό σας δεν ισχύει πια), "Clair de femme", "Les cerfs-volants" (Οι χαρταετοί) διαφαίνεται η αγωνία του για την παρακμή και τα γηρατειά. Η γυναίκα του αυτοκτονεί το 1970· το 1980 αυτοκτονεί και ο ίδιος, αφήνοντας ένα γράμμα όπου αποκαλύπτει ότι κρυβόταν πίσω από το όνομα του Emile Ajar, συγγραφέα επιτυχημένων μυθιστορημάτων όπως τα: "Gros Calin", L΄ angoisse du roi Salomon" και "La vie devant soi", για το οποίο έλαβε το βραβείο Goncourt το 1975.
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα
