Η όπερα, αν και γεννημένη από το πνεύμα του αρχαίου ελληνικού δράματος, παρα­μένει στην Ελλάδα μια τέχνη που πολλοί αγγίζουν διστακτικά και λίγοι γνωρίζουν σε βάθος. Η σχέση των Ελλήνων με τη λυρική τέχνη έχει ελάχιστα ερευνηθεί αφήνοντας αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα: ποιοι προσεγγίζουν την όπερα, ποιοι την αποφεύ­γουν και γιατί; Χωρίς αξιόπιστα δεδομένα, οι πολιτιστικοί οργανισμοί στερούνται βα­σικά εργαλεία για να σχεδιάσουν τεκμηριωμένες στρατηγικές και να καλλιεργήσουν νέες σχέσεις με το κοινό τους. Το βιβλίο αυτό προσφέρει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μέσα από πρω­τότυπη ποιοτική έρευνα, που εκπονήθηκε στην Αθήνα, την Άρτα και τη Ζάκυνθο. Στις σελίδες του αναδύονται οι φωνές ανθρώπων που αγαπούν την όπερα, αλλά και εκεί­νων που την αγνοούν ή την αντιμετωπίζουν με καχυποψία· οι λόγοι που τους προσελ­κύουν ή τους απωθούν· οι επιθυμίες, τα εμπόδια, οι προσδοκίες. Το έργο ρίχνει φως στην πολύπλοκη σχέση των Ελλήνων με την όπερα σκιαγρα­φώντας το πορτρέτο του κοινού αλλά και των «απόντων» της όπερας. Παράλληλα, προτείνει οδούς ανάπτυξης κοινού για την όπερα προσφέροντας στους μελετητές πολύτιμο συγκριτικό υλικό και στους πολιτιστικούς διαχειριστές εργαλεία κατανόη­σης και σχεδιασμού. Πρόκειται για μια συμβολή όχι μόνο στην επιστήμη αλλά και στη ζωντανή πρά­ξη του πολιτισμού: το μέλλον της όπερας στην Ελλάδα δεν κρίνεται μόνο στη σκηνή, αλλά και στην ικανότητα της λυρικής τέχνης να συγκινήσει, να εμπνεύσει και να γίνει κομμάτι της ζωής των σύγχρονων ανθρώπων.