[...] Μια συνοπτική περιγραφή του έργου είναι η εξής: Προηγείται η διάρθρωση των δεδομένων και των όρων και η γενική εκτίμηση της προσφοράς του συγγραφέα από τη σκοπιά της εποχής του και της εποχής μας. Δίνονται έπειτα τα πλαίσια της εποχής του και του βίου του, παρατίθεται εξαντλητική εργογραφία και επισημαίνονται τα κέντρα των πνευματικών πεδίων και σταδίων χειραγώγησης και χειραφέτησής του ως πεζογράφου. Στη μελέτη της συγγραφικής πορείας του ύστερα προτάσσεται η εξέταση της περιόδου του αισθητισμού του και ακολουθεί η παρουσίαση αναλυτικά της αναπαραστατικής πεζογραφίας του, κατά την οποία αναλύονται συστηματικά όλα τα έργα του: τα γνωστά (Κορφιάτικες ιστορίες, Η τιμή και το χρήμα, Οι σκλάβοι στα δεσμά τους, Κατάδικος, Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα) αλλά και όσα άγνωστα ή ανέκδοτα ανασύραμε κατά την έρευνα και κρίναμε (Αντιφεγγίδες, Περιττή θυσία, Ο παπα -Ιορδάνης Πασίχαρος και η ενορία του). Τελευταία ακολουθεί μια ανασκόπηση, όπου μελετώνται και ορισμένες σταθερές των έργων του (π.Χ. η κινητικότητα του βάθους και οι οριακοί χαρακτήρες). Και ο τόμος κλείνει με τις γνώμες δημιουργικών φορέων της μεταπολεμικής πεζογραφίας μας, σχετικά με την αξία και με την απήχηση του έργου του στις μέρες μας. Και ως κατακλείδα ανακοινώνονται τα τρία ανέκδοτα κείμενα από την Περιττή Θυσία. ... (Από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Η πεζογραφία του Κωνσταντίνου Θεοτόκη αναπτύσσεται σε πλάτος και σε βάθος, κατά τη φορά και την έννοια ομόκεντρων κύκλων. Πώς αντιστοιχεί στην εμπειρία της ζωής και την ιστορία του τόπου του αυτή η μεταφορά; και τι σημαίνει ακριβώς, στη γενική διατύπωση και στους επιμέρους ορούς, ο προσδιορισμός: ανάπτυξη· ανάπτυξη σε πλάτος και σε βάθος· ομόκεντρη ανάπτυξη σε πλάτος και σε βάθος;
Συστοιχεί, γιατί είναι στη βάση της η αντίστοιχη έκφραση ενός περίκλειστου κόσμου και κύκλου ζωής. Ζωής ιστορικής και προσωπικής, χωρίς τα παλαιά της προνόμια· πού κάποτε του είχε κληροδοτηθεί ανοιχτή· και στην εποχή -και στην άντρωσή του- κατακάθισε, δοκιμάζοντας απαρχής την αυτοδύναμη τροχιά της. Είναι δηλαδή γύρω του η ιστορία του τόπου του, πού μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα έχασε τα ξένα κέντρα αναφοράς και περιορισμένη στη βάση της υποχρεώθηκε σε χαμηλότερα ανοίγματα, κατά την αναγκαιότητα και τα αιτήματα της στενόχωρης ελληνικής πραγματικότητας. και σε αυτή την πραγματικότητα εντάσσεται ο εσώκλειστος κύκλος ζωής του, πού επίσης προσγειώνεται στην εντοπιότητα, τη βιοπάλη και τα προβλήματα της τοπικής και εκ παραλλήλου η κατά προέκταση της νεοελληνικής κοινωνίας. [...]