Από τα βάθη των αιώνων ο άνθρωπος αναζητούσε επίμονα μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα από πού προήλθε ενώ παράλληλα προσπαθούσε να ερμηνεύσει τα φαινόμενα που συναντούσε στο περιβάλλον του. Τα κλειδιά που θα μπορούσαν να δώσουν μια τέτοια απάντηση τα κρατούσαν συνήθως τα Ιερατεία, τα οποία πριν ακόμη εδραιώσουν τους ηθικούς και εθιμικούς κώδικες, εδραίωσαν την θεωρία της Γένεσης των Κόσμων και του Ανθρώπου. [. . .] Η ανθρώπινη διάνοια υπόκειται στο λάθος, όμως η κοσμική διάνοια δεν μπορεί να βγει από τα όρια των νόμων της, γιατί όπου και να στραφεί το φως της σκέψης πιστοποιεί ότι ο αριθμός και το μέτρο γεωμετρούν την δημιουργία με μία τέλεια γλώσσα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]