Η επιτυχία της Άκρας Δεξιάς δεν οφείλεται στη νίκη των ιδεών της ή στην υποτιθέμενη πολιτισμική ηγεμονία της, αλλά ακριβώς στο αντίθετο: στην αποφυγή διατύπωσης μιας ισχυρής πολιτικής θεωρίας και στη χρήση ενός θολού και απλουστευτικού λόγου που επικαλείται, με προσχηματικό τρόπο, την «κοινή λογική» και τις «εθνικές αξίες», επιτυγχάνοντας έτσι, καθώς εκμεταλλεύεται το πνεύμα της απόρριψης και του αντισυστημισμού που επικρατεί, να προσελκύσει ένα τμήμα του πληθυσμού που αποζητά απλές απαντήσεις, γρήγορες λύσεις, και έχει απογοητευθεί από τις διαδοχικές ήττες ή παραιτήσεις της Αριστεράς. Η Άκρα Δεξιά διευκολύνεται στη στρατηγική της καθώς η διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς υποχωρεί, οι κοινές μνήμες από την Αντίσταση και τους δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες ξεθωριάζουν, ενώ ολοένα και περισσότερο οι όροι της δημόσιας συζήτησης ευτελίζονται. Η γενικευμένη σύγχυση, η υπέρβαση των ορίων, η αλληλεπικάλυψη των συνθημάτων (Κέντρο και Δεξιά υιοθετούν την ξενοφοβία, ενώ η Άκρα Δεξιά υποστηρίζει τη θεσμική κατοχύρωση των αμβλώσεων), οδηγούν στην αποδαιμονοποίηση και κανονικοποίηση της Άκρας Δεξιάς. Αν δεν υπάρχουν Δεξιά και Αριστερά, τότε δεν υπάρχει και Άκρα Δεξιά. Απέναντι στην ταυτοτική ηθική της Άκρας Δεξιάς, η οποία περιλαμβάνει μια γκάμα διαθέσεων που εκτείνονται από την εθνική υπερηφάνεια ώς την ταπείνωση, περνώντας από επιθυμίες αντεκδίκησης απέναντι στον προοδευτισμό σε όλες του τις μορφές, οι συγγραφείς προτείνουν να στραφούμε στην ηθική της δημοκρατικής πολιτικής και να υπερασπιστούμε την αρχή της ισότητας που τη διέπει. Στον ταυτοτικό εθνικισμό, «είμαστε στο σπίτι μας, δεν θέλουμε να ξεριζωθούμε από τον τόπο μας», σε αυτό το «σπίτι μας», που αποκλείει κάθε ετερότητα, πρέπει να αντιπροτείνουμε ένα «εμείς» που δεν είναι απλή γενίκευση του «εγώ», ένα πολιτικό «εμείς» προσανατολισμένο στην ισότητα και όχι στην ταυτότητα. Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το Prix étudiant du Livre Politique - LCP AN.