H Σοφία Αλόνσο είναι μια μποέμ φωτογράφος που έπειτα από μια χίπικη ζωή, στο κατώφλι των γηρατειών, έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα πίνοντας στα συνοικιακά μαγαζάκια της Κυψέλης, έχοντας αποτύχει ως μητέρα και επιθυμώντας να επανασυνδεθεί με τα παιδιά της, και κυρίως την κόρη της. Μια κόρη βολεμένη μεσοαστή που ενσαρκώνει αυτά που η ίδια Σοφία Αλόνσο πολεμούσε ως αδιόρθωτα ρομαντική επαναστάτρια. Μητέρα και κόρη παλεύουν να γεφυρώσουν το μεταξύ τους χάσμα και τα χρόνια που τις χώρισαν. Ανάμεσα στις γραμμές αυτού του βιβλίου ξεδιπλώνονται οι επιλογές μιας γενιάς που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο και τελικά έμαθε να ζει με τις συνέπειες, η αγάπη που δεν χάνεται αλλά αλλάζει μορφή, η ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα.
Ήσουν σχεδόν πάντα απούσα, ζώντας τη «ζωάρα» σου πότε εδώ, πότε εκεί. Καμιά φορά εμφανιζόσουν, έμενες λίγο, κι ύστερα ξαναέφευγες. Έμαθα να κρατώ τις προσδοκίες μου χαμηλά. Τώρα παλεύω να διώξω τη σκέψη ότι οι υπαινιγμοί σου είναι εγωιστικοί. Τί συμβαίνει; Χρειάζεσαι βοήθεια; Αναζητάς συγχώρεση; Σε φοβίζει ο θάνατος; Εγώ δεν τον φοβάμαι. Τον αντικρίζω καθημερινά στη δουλειά μου. Δεν είχα, όμως, ποτέ σταθεί να σκεφτώ τον δικό σου θάνατο. Τώρα με αναγκάζεις. Όταν φύγεις, δεν θα έχω πια κανέναν να είμαι μόνιμα θυμωμένη μαζί του. Κι αν πάψει αυτός ο θυμός, θα μείνει ένα κενό που δεν ξέρω πώς να γεμίσω.