Ἕνωσα κάποιες  λέξεις καὶ  ἔφτιαξα ἕνα μικρὸν βαρκάκι, νὰ ταξειδέψῃ τὶς  σκέψεις μου σὲ  ἕνα ἴσως καλλίτερον αὔριο ἤ σὲ  ἕνα αὔριον ποὺ χρειάζεται  ἕνα βαρκάκι…

Πιαστεῖτε γερὰ σὲ  αὐτό, διότι δὲν εἶναι πάντα γαλήνια τὰ νερά, οὔτε γνωρίζω ἄν ὑπάρχῃ κωπηλάτης, οὔτε  ἄν ὑπάρχουν κουπιά… Ὁ ἔρωτας συγκρούεται μὲ  τὴν λογικήν, ὁ ἀφέντης ἀναζητᾶ τὸν δοῦλο, ἡ φιλοσοφία καὶ  ἡ γνῶσις ἐδῶ συνδαιτημόνες καὶ  ἡ ἐλευθερία  σιωπηρή, μᾶς διδάσκει τὸν Μονόλογον τῆς Ἀρμονίας… Ἕναν ὕμνον πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τοῦ σκέπτεσθαι, τοῦ  ἐρωτεύεσθαι, τοῦ εὖ ζεῖν τοῦ Ἀνθρώπου.

Δημήτριος  Δεσποτάκης