Για τον υπερρεαλισμό -το σημαντικότερο καλλιτεχνικό κίνημα που σάρωσε τον δυτικό κόσμο ανάμεσα στον πρώτο και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- ο κύριος και θανάσιμος εχθρός ήταν η Λογική, και ο σκοπός του ήταν να μεταμορφώσει, πολύ πέρα από τα όρια της τέχνης, τη ζωή του ανθρώπου, απελευθερώνοντας το πνεύμα του. Η θρησκεία, η ηθική, η οικογένεια και η πατρίδα ήταν θεσμοί που έπρεπε να αναθεωρηθούν εκ βάθρων. Ο υπερρεαλισμός επικαλέστηκε τη δύναμη του υποσυνείδητου και της ονειρικής ζωής, για να εξερευνήσει τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ήταν μια επανάσταση, απ΄ όλες τις απόψεις. Ο Αντρέ Μπρετόν (1896-1966) υπήρξε ο πρωθιερέας αυτής της νέας μη-θρησκείας, που από τους κόλπους της αναδύθηκαν μεγέθη όπως ο Λουί Αραγκόν, ο Πωλ Ελυάρ, ο Τριστάν Τζαρά, ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο Σαλβαδόρ Νταλί, ο Μαξ Ερνστ, ο Αντονέν Αρτώ, ο Πικαμπιά και τόσοι ακόμα, κυρίως εικαστικοί και ποιητές. Η ιστορία αυτού του μεγαλειώδους κινήματος μας μαθαίνει να βλέπουμε αλλιώς τη ζωή μας, τη γλώσσα, τα φιλοσοφικά και γνωστικά συστήματα του πολιτισμού μας. Είναι μια ιστορία που, γι΄ αυτό, προορίζεται για τους ρεαλιστές, που θέλουν να δουν σε βάθος τον κόσμο.