Διαθέσιμο κατόπιν παραγγελίας
Αποστέλλεται την ίδια ή την επόμενη εργάσιμη
ISBN:
9789602043417
Κατηγορίες:
Έτος κυκλοφορίας
Εκδότης
Το βιβλίο αυτό αποτελεί μετάφραση της διατριβής του Δ. Φιλιππίδη στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1973, με θέμα την ολιστική μελέτη του αγροτικού συστήματος της Ολύμπου, μιας απομονωμένης κοινότητας στο βορεινό άκρο της Καρπάθου. Εκεί έζησε ο συγγραφέας για ενάμιση χρόνο, συγκεντρώνοντας επιτόπου υλικό σύμφωνα με τις αρχές τις κοινωνικής ανθρωπολογίας.
Στόχος της διατριβής ήταν να γεφυρωθούν τα κενά ανάμεσα στις προσεγγίσεις αρχιτεκτόνων (για τον παραδοσιακό υλικό πολιτισμό), κοινωνικών επιστημόνων (για τη δομή αγροτικών κοινοτήτων) και γεωγράφων (για την ένταξη τέτοιου είδους κοινοτήτων σε περιφερειακά συστήματα), μέσω των μεταξύ τους σχέσεων όπως αναπτύσσονται στο πεδίο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας.
Σε αυτή την έρευνα εξετάζεται, καθώς επιταχύνονται οι διαδικασίες αλλαγής όταν πλησιάζουμε στο παρόν, πώς η κοινωνική οργάνωση επηρεάζει το παραδοσιακό πλαίσιο αναφοράς και πώς οι συμπεριφορές επηρεάζονται από το φυσικό περιβάλλον. Γίνεται έτσι προσπάθεια να εντοπιστεί κάθε ευδιάκριτη διαφορά στην παραπάνω διπλή αντιστοιχία σε τρεις επιλεγμένες περιόδους της τοπικής ιστορίας. Με αυτό τον τρόπο προσδιορίζονται διαχρονικά όσα στοιχεία άλλαξαν και όσα έμειναν ίδια, επίσης, αναγνωρίζονται εκείνα που επαναλαμβάνονται και ορίζουν τη δομή του συστήματος της Ολύμπου ως αναγνωρίσιμη κοινωνική και χωρική ενότητα.
Ο Δημήτρης Φιλιππίδης (γ. 1938) είναι αρχιτέκτονας (ΕΜΠ 1962) με μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ (1970-1973). Εργάστηκε στο Γραφείο Δοξιάδη στην Ελλάδα και στην Αμερική (1964-70). Δίδαξε πολεοδομία και ασ
Ο Δημήτρης Φιλιππίδης (γ. 1938) είναι αρχιτέκτονας (ΕΜΠ, 1962), μετά το 1975 καθηγητής πολεοδομίας και σήμερα ομότιμος καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ. Εργάστηκε σε διάφορα γραφεία εκπονώντας αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές μελέτες (1964-1995) και διακρίθηκε σε διαγωνισμούς. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές βιβλίων για την ελληνική παραδοσιακή και σύγχρονη αρχιτεκτονική, την πολεοδομία και την εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων. Έχει γράψει δεκαπέντε βιβλία: "Νεοελληνική αρχιτεκτονική" (1984), "Για την ελληνική πόλη" (1990), "Είκοσι θέσεις για την πολεοδομία" (1990), "Το σκυρόδεμα στην ελληνική αρχιτεκτονική του εικοστού αιώνα" (1992), "Μεσογειακά σπίτια: Ελλάδα" (1994), "Λύσανδρος Καυταντζόγλου" (1995), "Πέντε δοκίμια για τον Κωνσταντινίδη" (1997), "Διακοσμητικές τέχνες" (1998), "Μοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ελλάδα" (2001), "Προάστια και εξοχές της Αθήνας του ΄30" (2006), "Αρχιτεκτονικές μεταμορφώσεις" (2006), "Νεοκλασικές πόλεις στην Ελλάδα" (2007), "Οικοδομικό τετράγωνο 19 (2009), "Εφήμερη και αιώνια Αθήνα" (2009), "Δημήτρης Πικιώνης" (2009). Έχει επιμεληθεί αφιερώματα και μονογραφίες αρχιτεκτόνων, καθώς και τους έξι πρώτους τόμους της σειράς "Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική" (1980-1988).
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα
