Τα ταξιδιωτικά κείμενα και τα χαρακτικά που πολλές φορές τα συνοδεύουν, αποτελούν πρωτογενείς πηγές για την άντληση ποικίλων ειδήσεων που αφορούν στο λαϊκό πολιτισμό και στην ανίχνευση πραγματικοτήτων και συμπεριφορών του ελληνικού λαού (της λέξης λαός εδώ νοούμενης στην ολότητα του περιεχομένου της, δηλαδή ως έννοιας πολυταξικής και πολυστρωματικής) κατά τη διάρκεια κυρίως της Τουρκοκρατίας αλλά- με μικρότερη ένταση- και των μετέπειτα χρόνων. Υλικό εξαιρετικά ζωντανό, παρά την απόσταση που χωρίζει τους ίδιους τους περιηγητές από τους τοπικούς πληθυσμούς και παρά τις προκαταλήψεις που ενίοτε λειτουργούν παραμορφωτικά, δεν παύει ωστόσο να αποτελεί πεδίο συσσώρευσης και καταγραφής πληροφοριών, που αφορούν στο σύνολο των δραστηριοτήτων, της εσωτερικής οργάνωσης και κοσμοθεωρίας των παραδοσιακών κοινωνιών της προβιομηχανικής εποχής, άξιων να «διαβαστούν»  και να αποκωδικοποιηθούν από σύγχρονους επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων.