Ἡ μονογραφία ἀποτελεῖ ἀπόπειρα διερεύνησης τῶν θέσεων καὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ σὲ σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα ποὺ προέκυψε ἐξαιτίας τῆς ἀστοχίας τοῦ πρώτου ἀνθρώπου. Αὐτή, ἐν προκειμένῳ, σημαίνεται ὡς σφάλμα χωρὶς νὰ κατηγορεῖται ὡς ἠθικὴ παράβαση. Συνιστᾶ, ὅμως, ὀντολογικὴ ἔκπτωση καὶ φέρει στὴν πραγματικότητα τῆς ἐπιγείου ζωῆς.... Ὁ Γρηγόριος ἀρθρώνει λόγο συνεπῆ καὶ πειστικό. Τὸ πρῶτο, διότι ἕπεται τοῦ παραδεδομένου τῆς πραγματικότητας τῆς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος δημιουργίας, τῆς τρεπτότητας καὶ τῆς συνεπόμενης εἰσαγωγῆς στὸ θέατρο τῆς ἀλληλοπεριχώρησης τῶν ποικίλων καταστάσεων τῆς ζωῆς καὶ τὸ δεύτερο, ἐπειδὴ παραθέτει, ὑποζωγραφίζοντας, τὶς σκιὲς καὶ τὰ ὀνείρατα, ὠθώντας ἀκόπως στὴν ἐπιλογὴ τῆς μονιμότητας τῶν οὐρανίων μονῶν.Ἡ διήκουσα περιφραστικὴ ἐπῳδὸς τοῦ Γρηγορίου ἀφορᾶ στὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος «σμικρῷ ξενοδοχεῖται» ἐπὶ τῆς γῆς βαίνοντας ἀκατάσχετα ἐπὶ τά «ἐκεῖσε» τῆς κατοικίας του.
