(. . .) Ένα δείγμα της αντιληπτικής και διαγνωστικής ικανότητας της κυρίας Αντζουλάτου - Ρετσίλα μπορώ να δώσω από το τρίτο κεφάλαιο που αναφέρεται στους συμβολισμούς των στεφάνων και της χρήσης τους. Τους διακρίνει σε «συνειρμικούς - μαγικούς», «χριστιανικούς - ηθικοθρησκευτικούς» (παρέχονται εδώ, μεταξύ άλλων, σημαντικά στοιχεία για τη διαπάλη χριστιανικού - προχριστιανικού και τον τρόπο που αυτή έληξε, με το παράδειγμα των στεφάνων) και «ηγεμονικούς». Στους τελευταίους παρατηρείται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διείσδυση, από την πλευρά του πλήθους των χρηστών, του κοσμικού στοιχείου στο χώρο του ιερού. Η Εκκλησία, ενδίδοντας τελικά στη χρήση γαμήλιων στεφάνων, απέδωσε σ` αυτά την ασαφή και μάλλον εκζητημένη έννοια της δόξας και τιμής, ως «επιβράβευσης του θριάμβου της νίκης της ενάρετης ζωής (των νεονύμφων) κατά το πρότυπο των μαρτύρων».(. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]