Ο 20ός αιώνας γνώρισε μια άνευ προηγουμένου διάχυση των αισθητικών πρακτικών και μέσων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Μέσω της διαφήμισης, του κινηματογράφου, της δημοφιλούς μουσικής και της μόδας έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της μια πραγματικά μαζική κουλτούρα που διεισδύει σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις της καθημερινής εμπειρίας, διαμορφώνοντας σχήματα αντίληψης και μορφές συνείδησης. Έκτοτε η τέχνη δεν μένει κλεισμένη εντός του άλλοτε αυτόνομου έργου. Το όριο τέχνης και ζωής καθίσταται όλο και πιο δυσδιάκριτο. Ταυτόχρονα, ο 20ός αιώνας γνώρισε την ανάδυση ολοκληρωτικών μορφών πολιτικής εξουσίας που δεν ζητούν νομιμοποίηση, απαιτούν τυφλή υπακοή και συμπυκνώθηκαν στον φασισμό. Συνδέει κάτι τον μαρασμό του αυτόνομου έργου τέχνης, την εμφάνιση της μαζικής κουλτούρας και την ανάδυση της αυταρχικής πολιτικής; Υπάρχει ουσιώδης συνάφεια μεταξύ της σύγχυσης τέχνης και ζωής και ολοκληρωτικών μορφών εξουσίας; Το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει αυτό το ερώτημα, επιστρέφοντας στο έργο δύο κεντρικών στοχαστών της Κριτικής Θεωρίας, του Walter Benjamin και Theodor W. Adorno. Φιλοδοξεί να ανασυνθέσει από τα κείμενά τους μια κοινή θεωρητική συμβολή, ικανή να καταδείξει την κοινωνική λειτουργία που συνδέει τις πολυποίκιλες εκφάνσεις της μαζικής κουλτούρας με το πολιτικό τους άνυσμα, να χαρτογραφήσει το δρόμο που οδηγεί από την φαντασμαγορία με την οποία περιβάλλεται η όψιμη αστική κοινωνία μέχρι την αισθητικοποίηση της πολιτικής.