Σκοπός αυτού του συλλογικού έργου είναι η συμβολή στη θεωρητική εμβάθυνση και κριτική κατανόηση των όρων άσκησης της δημοσιογραφίας στον 21ο αιώνα. Εστιάζοντας στις συχνά αποσιωπημένες ή υποτιμημένες διαστάσεις του δημοσιογραφικού τραύματος, καθώς και στον εγκλωβισμό των επαγγελματιών των Μέσων Ενημέρωσης σε παρωχημένες κανονιστικές νόρμες, ο παρών τόμος διερευνά το τίμημα της διαρκούς κάλυψης τραυματικών γεγονότων – από τις «πολεμικές ζώνες» της καθημερινής ειδησεογραφίας έως τις ένοπλες συγκρούσεις και τις ανθρωπιστικές κρίσεις. Η απουσία θεσμικής μέριμνας και η υποβάθμιση της συναισθηματικής διάστασης της δημοσιογραφικής εργασίας αναδεικνύονται ως κρίσιμοι παράγοντες που επιβαρύνουν την ψυχική ανθεκτικότητα των επαγγελματιών και την ποιότητα του παραγόμενου δημοσιογραφικού έργου.
Παράλληλα, εξετάζεται το πολυεπίπεδο πλέγμα απειλών που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι δημοσιογράφοι – από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την επισφαλή απασχόληση έως τη ρητορική του μίσους, τη διαδικτυακή παρενόχληση, τη στοχοποίηση μέχρι και τη φυσική εξόντωση. Μέσα από διεπιστημονικές και τεκμηριωμένες προσεγγίσεις υπογραμμίζεται η επιτακτική ανάγκη για θεσμική στήριξη των επαγγελματιών της ενημέρωσης, ως αναγκαία προϋπόθεση για την προστασία της ίδιας της δημοκρατίας.
Λαμπρινή Παπαδοπούλου (Επιστημονική επιμέλεια)
Ευγενία Σιαπέρα (Πρόλογος)
