Έβλεπα τους τεχνικούς να ξεκαρφώνουν τα σκηνικά πάνω στην εξέδρα... στον ουρανό έλαμπαν κιόλας τ’ αστέρια.Σαν αποκαθήλωση μοιάζει, είπα μέσα μου και μελαγχόλησα...Τι μένει, λοιπόν, από μια παράσταση;Και το κοινό που την είδε απόψε, για πόσο άραγε θα τη θυμάται;Σε πληγώνει το να σκέφτεσαι πόσο μάταιο είναι — αλλά εμείς συνεχίζομε την ΤΟΥΡΝΕ. Αύριο θα στήσουμε το σκηνικό σε μιαν άλλη πλατεία.
Και η ΤΟΥΡΝΕ μοιάζει σαν μια βελόνα γραμμοφώνου που έτσι και ξεκινήσει, δεν σταματά τη μελωδία ώσπου να τελειώσει και η τελευταία γραμμή του δίσκου.