Το βιβλίο αποτελεί ολοκληρωμένη μελέτη του λαϊκού παραμυθιού ως λογοτεχνικού είδους. Πραγματεύεται το νεοελληνικό λαϊκό παραμύθι ως προφορικό ανώνυμο λαϊκό δημιούργημα που εκφράζει μια συλλογικότητα και ως καταγραμμένο από κάποιον καταγραφέα που προσπαθεί να διασώσει χωρίς παρεμβάσεις αυτή τη συλλογικότητα. Τεκμηριώνονται: η ιστορική του προέλευση, οι ποιητολογικές συμβάσεις και η αισθητική του ως διακριτού λογοτεχνήματος. Διερευνώνται τα ζητήματα προφορικότητας, λογοτεχνικότητας, κειμενικότητας και διακειμενικότητας του λαϊκού παραμυθιού, η σχέση του με την ελληνική παιδική λογοτεχνία, η συνάντηση λογοτεχνίας και παιδαγωγικής σε αυτό, οι σύγχρονες θέσεις της διδακτικής αξιοποίησής του, πώς κατέληξε να γίνει κατεξοχήν παιδικό ακρόαμα και παιδικό ανάγνωσμα. Γίνεται πραγμάτευση επιμέρους θεμάτων που αφορούν στη λογοτεχνική σύνθεση του λαϊκού παραμυθιού. Καταγράφονται είκοσι παραμύθια στο γλωσσικό ιδίωμα της Χαλδίας του Πόντου, αποδίδονται στην κοινή νεοελληνική και προτάσσεται σε αυτά κείμενο που περιέχει φιλολογικά σχόλια και ειδική ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία, για τον ειδικό μελετητή και ερευνητή που θα ήθελε να ασχοληθεί με το νεοελληνικό λαϊκό παραμύθι.
Ο Αλέξανδρος Ν. Ακριτόπουλος γεννήθηκε στη Σκοπιά Σερρών. Σπούδασε νεοελληνική φιλολογία και γενική γλωσσολογία στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και της Grenoble και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διδάσκει ελληνική λογοτεχνία και παιδική-νεανική λογοτεχνία στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Κατά το χειμερινό εξάμηνο 2008-2009 ήταν προσκεκλημένος καθηγητής στο Νεοελληνικό Ινστιτούτο της Σορβόννης του Πανεπιστημίου Παρισίων (Paris IV). Βασικά έργα του: Η ποίηση για παιδιά και νέους. Έρευνα, μελέτη και διδασκαλία (1993), Για την ποιητική και τη ρητορική του Ανδρέα Εμπειρίκου (2000), Το νεοελληνικό λαϊκό παραμύθι ως λογοτέχνημα. Τα παραμύθια της Χαλδίας (2011), Ελληνική παιδική-νεανική λογοτεχνία. Ιστορία, κριτική, διδασκαλία (επιστημονική επιμέλεια συλλογικού τόμου) (2013). Μετέφρασε στα ελληνικά το βιβλίο Τι είναι λογοτεχνικό είδος; (2000) του γάλλου θεωρητικού της λογοτεχνίας Jean-Marie Schaeffer.
Γεννήθηκε το 1954 στη Σκοπιά Σερρών. Νεοελληνιστής φιλόλογος, πανεπιστημιακός. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., όπου εκπόνησε (1992) διδακτορική διατριβή. Δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο του Α.Π.Θ. (1998-2000). Είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα κινούνται στον χώρο της Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας και κυρίως της Παιδικής Λογοτεχνίας. Τον έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα ειδολογικά ζητήματα της Λογοτεχνίας, καθώς και ζητήματα Ποιητικής, Ρητορικής και Διδακτικής της Λογοτεχνίας και ειδικότερα της Παιδικής Λογοτεχνίας στην Εκπαίδευση. Έργα: "Η επίταξη τον σύναρθρου επιθέτου στο έργο του Γ. Θέμελη" (1992, διδ. διατρ.)· "Η ποίηση για παιδιά και νέους" (1993)· "Άρθρα και μελετήματα για την παιδική λογοτεχνία" (1999)· "Για την ποιητική και τη ρητορική του Ανδρέα Εμπειρίκου" (2000). Συνεργάστηκε στη "Μικρή Ανθολογία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας"· Από το 1204 έως σήμερα (1997) και στον τόμο "Βιογραφίες Νεοελλήνων Συγγραφέων" (1997). Συμμετείχε στην επιτροπή αξιολόγησης για το "Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού" και μετέφρασε το βιβλίο "Τι είναι λογοτεχνικό είδος;" (2000) του Γάλλου θεωρητικού J. -M. Schaeffer. Άρθρα και μελετήματά του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους, πρακτικά συνεδρίων, εφημερίδες και περιοδικά.
Δείτε όλα τα βιβλία του συγγραφέα
