Τίποτα απ' αυτά δε θα θυμάσαι, όταν σταθείς στα δυο σου πόδια ατενίζοντας με βλέμμα βουβό όσα αφήνεις πίσω. Η κίνηση αργή, αδιατάρακτη. Το χέρι απλωμένο ν' αρπάξει το χαμόγελο που αιωρείται. Από το σκάμμα στον δεξί σου ώμο οι σπόροι έχουν αρχίσει κιόλας να φυτρώνουν. Άηχη η ροή του αίματος στο κόκκινο. Νερόφιδο που ταλανίζεται η πλάτη. Στη θέση των μηρών δύο χοντροί κορμοί ανθισμένοι. Οι φτέρνες ήδη χάλκινες. Στις αραιές αναλαμπές, μια ελαφριά κλίση της κεφαλής, καθώς σκιρτά κάθε που ξεπηδά εμπρός της κάτι λιγότερο από ανάμνηση.
